 ინტერვიუ ცნობილ უკრაინელ ჟურნალისტთან, პროექტ "პირველი ასეულის" ხელმძღვანელთან, ტელეკოპმპანია ТВi-ს მთავარი რედაქტორის მოადგილესთან ვახტანგ ყიფიანთან.
- ბატონო ვახტანგ, როგორ შეაფასებთ უკრაინის საპრეზიდენტო არჩევნების პირველ ტურს?
- პირველი ტური დასრულდა ზუსტად ისე, როგორც იყო პროგნოზირებული. ეჭვი არავის ეპარებოდა, რომ ძირითადი ბრძოლა იანუკოვიჩსა და ტიმოშენკოს შორის წარიმართებოდა. საუბარი იყო იმაზეც, ვინ გავიდოდა მესამე ადგილზე. განსაზღვრულ ეტაპზე ფიქრობდნენ, რომ მესამე ახალგაზრდა პოლიტიკოსი იაცენიუკი ან თვით იუშჩენკო იქნებოდნენ, თუმცა, როგორც ვნახეთ, მესამე ადგილი ეროვნული ბანკის ყოფილმა ხელმძღვანელმა, მილიარდერმა სერგეი ტიგიპკომ დაიკავა. ახლა იმას, ვინ იქნება უკრაინის პრეზიდენტი, წყვეტს არა ხალხი, არამედ ტიგიპკო, რომელიც ხმათა 13%-ს ფლობს. თუ იგი ბოლო დღეებში მოუწოდებს საკუთარ ამომრჩევლებს, მხარი განსაზღვრულ კანდიდატს დაუჭირონ, ეს ნამდვილად ითამაშებს არსებით როლს ამა თუ იმ კანდიდატის გამარჯვებაში. აღსანიშნავია, რომ პრეზიდენტობის ბევრი სხვა კანდიდატი წმინდა ტექნიკურ ფუნქციას ასრულებდა: მათი ნაწილი - ტიმოშენკოს, ნაწილი - იანუკოვიჩს, ნაწილი კი იუშჩენკოს უჭერდა მხარს. შეიძლება, ითქვას, რომ არჩევნები საკმაოდ დემოკრატიულად ჩატარდა. ამაზე მეტყველებს იმ საერთაშორისო ორგანიზაციების ანგარიშებიც, რომლებიც არჩევნებს აკვირდებოდნენ. შეგვიძლია ვთქათ, რომ კარგია, რომ უკრაინას სამართლიანი არჩევნების ჩატარება შეუძლია, მაგრამ ცუდია, რომ უკრაინელები ასარჩევ პოლიტიკოსებში ცუდად ერკვევიან.
- თქვენ აღნიშნეთ, რომ უკრაინის ახალი პრეზიდენტის არჩევა არა ხალხის ნებაზე, არამედ ტიგიპკოზეა დამოკიდებული. ვისკენ უფრო იხრება ტიგიპკო, თქვენი აზრით და სავარაუდოდ, რომელ კანდიდატს დაუჭერს მისი ელექტორატი მხარს?
- ეს საკითხი ამ დრომდე ღიაა, რასაც ტიგიპკოს მომგებიანი პოზიცია განაპირობებს. ტიგიპკოს ხელები გახსნილი აქვს: ტიმოშენკო და იანუკოვიჩი მისი ელექტორატის მხარდაჭერის მოსაპოვებლად იბრძვიან, თავად ხმათა 13%-ის მფლობელი ტიგიპკო კი, ერთის მხრივ, ღიად აცხადებს, რომ მზადაა, ნებისმიერი საპრეზიდენტო კანდიდატის პრემიერი გახდეს და ამავდროულად ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნების ჩატარების აუცილებლობაზე საუბრობს. საპარლამენტო არჩევნების ჩატარების შემთხვევაში მას უკვე მოპოვებული შედეგის - ხმათა 13%-ის საკუთარ პოლიტიკურ პარტიაში - "ძლიერ უკრაინაში" დაბანდების, ამ უკანასკნელის პარლამენტში გაყვანის და შემდეგ უკვე საკუთარი პირობების წამოყენების იმედი აქვს. თუმცა თუ ახლა ტიგიპკო საჭიროა ყველასთვის, არ არის გამორიცხული, სამომავლოდ ის არავისთვის აღმოჩნდეს საჭირო. ყოველ შემთხვევაში, დიდია ალბათობა იმისა, რომ გაპრეზიდენტების შემთხვევაში იანუკოვიჩმა პრემიერად საკუთარი კანდიდატურა დანიშნოს და არა ვიღაც ტიგიპკო. იგივე შეეხება ტიმოშენკოსაც, ვინაიდან წინასაარჩევნო დაპირება იმას არ ნიშნავს, რომ მოქმედ პრემიერს ტიგიპკოზე ჯვარი აქვს დაწერილი. ასე, რომ, შესაძლოა, ტიგიპკომ საბოლოოდ წააგოს ომი, რომელსაც საკუთარი პერსონით აწარმოებს.
- რა მოლოდინებია ამ ეტაპზე უკრაინაში ტიმოშენკოს ან იანუკოვიჩის გაპრეზიდენტებასთან დაკავშირებით?
- განსაკუთრებული მოლოდინები არ არსებობს, რადგან ტიმოშენკოც და იანუკოვიჩიც იმ ჩიხის გაგრძელებაა, რომელშიც ქვეყანა ბოლო რამდენიმე წელია, იმყოფება და ამ კუთხით უკრაინის პრობლემებს არჩევნები ვერ გადაწყვეტს. სამწუხაროდ, ჩვენ უბრალოდ დაძაბულობისა და ღრმა პოლიტიკური და ეკონომიკური კრიზისის ახალ ეტაპზე გადავალთ.
- საქართველოსთვის უკრაინა განსაკუთრებული მნიშვნელობის ქვეყანაა, შესაბამისად, არჩევნებსაც თბილისი გულისყურით ადევნებს თვალს. როგორ ფიქრობთ, შეიცვლება თუ არა საქართველოს მიმართ დამოკიდებულება უკრაინის სათავეში ახალი პრეზიდენტის მოსვლის შემთხვევაში?
- ვფიქრობ, იუშჩენკოს პრეზიდენტობის პერიოდში საქართველოსა და უკრაინას შორის ორმხრივი ურთიერთობების პიკი იყო. ახლა ვინც არ უნდა მოვიდეს ხელისუფლებაში – ტიმოშენკო თუ იანუკოვიჩი, ურთიერთობები გაიყინება ან შეფერხდება, რადგან იანუკოვიჩი პრორუსული პარტიის წარმომადგენელია, რომელიც რუსეთის, პუტინის, მედვედევისა და "ედინაია როსიას" მიმართ საკუთარი სიყვარულის დემონსტრირებას ახდენს. რუსეთ-საქართველოს 2008 წლის ომის დროს სწორედ იანუკოვიჩის პარტია "რეგიონები" გამოდიოდა დე ფაქტო ხელისუფლებების აღიარების მოწოდებით. პრინციპში, ეს ის პოლიტიკური ძალაა, რომელიც შეიძლება, ანტიქართულად ჩაითვალოს, ამიტომ იანუკოვიჩის ხელისუფლებაში მოსვლა, რომელიც ზოგადად ხელისუფლების ვერტიკალის ცვლილებას გამოიწვევს, ქართულ-უკრაინულ ურთიერთობებზეც უარყოფითად იმოქმედებს და მათ კრახს განაპირობებს. რაც შეეხება ტიმოშენკოს, მისი გაპრეზიდენტების შემთხვევაში ეს სიტუაცია უბრალოდ გადავადდება, რადგან მას გარკვეული სენტიმენტები აქვს სააკაშვილის და საქართველოს მიმართ, რომელთაგანაც პოლიტიკური მხარდაჭერა მიიღო. ამასთან, იგი ძალიან პრაგმატული ადამიანია და თუ მნიშვნელოვან პოლიტიკურ და ეკონომიკურ მხარდაჭერას ვერ მიიღებს, რაც ნაკლებად სავარაუდოა, საქართველოს მიმართ განსაკუთრებულ ყურადღებას არც ის გამოიჩენს, ყოველ შემთხვევაში, ისე, როგორც ამას იუშჩენკო აკეთებდა. მაგალითად, ტიმოშენკო და იანუკოვიჩი არასოდეს მოიქცევიან ისე, როგორც იუშჩენკო - ომის დროს, როცა ყველაფერი დატოვა და საქართველოში ჩავიდა, რათა დასავლელ ლიდერებს გვერდით დასდგომოდა და ამით საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა დაეცვა. ტიმოშენკო გაცილებით პრაგმატული და ცინიკური პოლიტიკოსია, ვიდრე იუშჩენკო. თუმცა ვფიქრობ, ადამიანურ დონეზე ორი ქვეყნის ურთიერთობებში პრობლემა არც ახალი პრეზიდენტის პერიოდში იქნება.
- თქვენ პარტია "რეგიონების" მიერ აგვისტოს ომის დროს გაკეთებული განცხადებები გაიხსენეთ. აქედან გამომდინარე, რამდენად მოსალოდნელია, რომ იუნუკოვიჩის გაპრეზიდენტების შემთხვევაში უკრაინამ აფხაზეთისა და ე.წ. სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის აღიარების საკითხს გადახედოს?
- ვფიქრობ, რომ პოლიტიკურ გადაწყვეტილებამდე საქმე არ მივა, რადგან ეს თავად უკრაინაში ღრმა პოლიტიკურ კრიზისს გამოიწვევს. საქმე იმაშია, რომ მსგავსი პრობლემები უკრაინასაც აქვს. აფხაზეთისა და ე.წ. სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობის აღიარება იმას ნიშნავს, რომ სხვა სახელმწიფოებმა რამდენიმე წლის შემდეგ ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა აღიარონ. ამ კონტექსტში ის პოლიტიკოსებიც კი, რომლებიც ასეთი დაპირებების დეკლარირებას ახდენენ, ამას არა ამომრჩევლისთვის აკეთებენ, რომელსაც ეს საკითხი სულ არ აინტერესებს, არამედ რუსული ისტებლიშმენტისთვის. უფრო ზუსტად, ამ ეტაპზე ისინი ამის დეკლარირებას არაფორმალურად ახდენენ და დარწმუნებული ვარ, იურიდიულ აღიარებამდე საქმე არ მივა, თუმცა ეს საქართველოსა და უკრაინას შორის ცუდ კვალს ნამდვილად დატოვებს. მე ასეთი პოლიტიკის კატეგორიული წინააღმდეგი ვარ. ვიმედოვნებ, რომ უკრაინის მოქალაქეებს გაცნობიერებული აქვთ პასუხისმგებლობა, როცა იანუკოვიჩს ირჩევენ. ის შიდა პოლიტიკაში ბევრ შეცდომას უშვებს, საგარეო პოლიტიკაში კი საერთოდ ვერ ერკვევა. მას ყოველთვის ერევა ქვეყნები, საერთაშორისო შეთანხმებები, მოკლედ, იგი ცუდად ერკვევა პოლიტიკურ ცხოვრებაში. გაგახსენებთ მის უკანასკნელ "ექსპრომტს", როცა ანტონ ჩეხოვი "დიდ უკრაინელ პოეტად" მოიხსენია. შეგვიძლია, წარმოვიდგინოთ, რას იტყვის იგი საერთაშორისო არენაზე. ვიმედოვნებ, უკრაინის მოქალაქეებს ეს ყველაფერი ესმით და არჩევანს მის საწინააღმდეგოდ გააკეთებენ.
- ასევე მინდა, ქართველ დამკვირვებლებთან დაკავშირებით ატეხილ სკანდალზე გკითხოთ. თქვენი ინფორმაციით, რატომ არ დაარეგისტრირეს ისინი რეალურად?
- ყველაფერი სწორად რომ გაკეთებულიყო, შესაძლოა, ეს სკანდალი არც მომხდარიყო. საქმე იმაშია, რომ აღმოსავლეთ უკრაინის – დონეცკის პოლიტიკური ელიტა ძალიან ჩაკეტილია, ამ რეგიონში უცხოები არ დადიან. არჩევნების დროს ქვეყნის ამ ნაწილში ხმათა 70%-ს ყოველთვის ერთი პარტია იღებს, რომელიც ყოველთვის სრულად იქვემდებარებს რეგიონს, ამდენად დონეცკის ოლქში უცხოების შეღწევის მცდელობა ყოველთვის აგრესიას და დაძაბულობას იწვევს. ქართველი დამკვირვებლები სწორედ დონეცკის რეგიონში მოხვდნენ. მეჩვენება, რომ ყველაფერი არაკორექტულად იყო გაკეთებული ქართველი ორგანიზატორების მხრიდანაც, რომლებმაც დამკვირვებლები გააგზავნეს. ეს ნამდვილად გამოიყურებოდა, როგორც ჩუმი მასა, ფიზიკურად ძლიერი ადამიანები, რომელთაც თითქოს არჩევნების ჩაშლა სურდათ. ისე უნდა გაკეთებულიყო, რომ ყველა ერთ რეგიონში არ ჩასულიყო და მაშინ ეს აღარ იქნებოდა მიზეზი მკვეთრი ანტიქართული ისტერიისა. ის, რომ ისინი არ დაარეგისტრირეს, ნამდვილად კანონდარღევაა, თუმცა მეორეს მხრივ, არსებული მონაცემებით, უკრაინაში არ იცოდნენ, ვინ იყვნენ ისინი. შესაბამის ბლანკებში ქართველ დამკვირვებელთა უმრავლესობა სამუშაო ადგილს არ უთითებდა, ჩამოსვლის მიზეზს კი ყველა განსხვავებულად წერდა. უფრო ზუსტად, ისინი არ იყვნენ მზად იმისთვის, რომ ერთიანი პოზიცია დაეფიქსირებინათ: ჩვენ ვართ დამკვირვებლები და ამ სფეროში გამოცდილება გვაქვს. ეს ყველაფერი რომ ყოფილიყო, ვფიქრობ, სკანდალიც არ იქნებოდა.
- მას შემდეგ, რაც უკრაინის უმაღლესმა რადამ ქვეყნის შს მინისტრი თანამდებობიდან გაათავისუფლა, ამ უკანასკნელმა - იური ლუცენკომ ქართველი დამკვირვებლების პარტია "რეგიონებთან" შეთქმულების შესახებ გააკეთა განცხადება და აღნიშნა, რომ პოლიგრაფიული კომბინატის დაკავებაში ქართველებიც მონაწილეობდნენ. როგორ შეაფასებთ იმ ფაქტს, რომ ქართველ დამკვირვებლებს ამჯერად ტიმოშენკოს მომხრეები ადანაშაულებენ?
- ლუცენკო არცთუ მაღალი პასუხისმგებლობით გამორჩეული პოლიტიკოსია. არ ვიცი, რის საფუძველზე გააკეთა მან მსგავსი განცხადება, მაგრამ ჩემთვის, როგორც მკითხველისა და ადამიანისთვის, რომელიც პოლიტიკურ პროცესებს ადევნებს თვალს, იანუკოვიჩისა და ტიმოშენკოს გუნდების დაპირსირებაში ქართველი დამკვირვებლების გარევის მცდელობები გაუგებარია. თუ ეს ლუცენკოს მხრიდან უბრალოდ 2-3 ქულის ჩაწერისა და რომელიმე ეთერში მიწვევის უზრუნველყოფის მცდელობა იყო, ეს სულ მცირე, უპასუხისმგებლობაა. ხოლო თუ ქართველების მხრიდან ნამდვილად ჰქონდა ადგილი კანონდარღვევას, მაშინ ლუცენკოსაც კანონის მიხედვით უნდა ემოქმედა, დაეკავებინა ისინი, განცხადების გაკეთებისას კი შესაბამისი მტკიცებულებებიც წარმოადგინა, თუმცა, როგორც ვიცით, ყოფილ მინისტრს არც მტკიცებულებები წარმოუდგენია და არც ვინმეა დაკავებული. აქედან გამომდინარე, მის შესახებ შემიძლია, ვთქვა, რომ ის უბრალოდ მოლაყბეა და უფლება არ აქვს, მსგავს თემებზე ისაუბროს. ლუცენკო ცუდი მინისტრი იყო, ამიტომაც მოხსნეს და ის ფაქტი, რომ ის ტიმოშენკოს კადრად მოიაზრებოდა, ტიმოშენკოს ხმებს არათუ არ უმატებდა, პირიქით, ართმევდა.
- როგორ შეაფასებთ დასავლეთის ამჟამინდელ დამოკიდებულებას უკრაინის მიმართ (ამერიკელი პოლიტოლოგის პოლ დანიერის განცხადებით, უკრაინა ამ ეტაპზე აშშ-ის პრიორიტეტებში არ შედის)?
- ბოლო თვეების განმავლობაში აშშ-დან არანაირი მხარდაჭერა არ მინახავს. საერთო ჯამში, ეს არჩევნები სწორედ იმით იყო კარგი, რომ არც რუსეთს და არც აშშ-ს არც პოლიტიკური განცხადებების დონეზე და არც უმაღლესი დონის ვიზიტებით ამა თუ იმ კანდიდატის მიმართ სიმპათიების დემონსტრირება არ მოუხდენიათ. შეგვიძლია, ვთქვათ, რომ ამერიკა არჩევნებში არ ჩარეულა, პრინციპში, ისევე, როგორც რუსეთი, თუ მხედველობაში არ მივიღებთ შემთხვევას, როცა პუტინის “ედინაია როსიამ” იანუკოვიჩის მხარდამჭერი განხცადება გააკეთა. სხვა მნიშვნელოვან პოლიტიკურ ნაბიჯებს რომელიმე კანდიდატის მხარდაჭერის კუთხით პირადად მე ვერ ვიხსენებ. ასე, რომ, ყველაფერს უკრაინელები წყვეტენ, სხვა ქვეყნებს კი ამ არჩევნების შედეგების აღიარება მოუწევთ.
- რაც შეეხება საგარეო პოლიტიკას, როგორ ფიქრობთ, დარჩება თუ არა ახალი პრეზიდენტის პირობებში ნატო-ში გაწევრიანება ქვეყნის პრიორიტეტად?
- ნატო-ში გაწევრიანების საკითხი, პრინციპში, დღის წესრიგში არ დგას: საკუთარ საარჩევნო პროგრამაში არც იუშჩენკოს, არც ტიმოშენკოს და არც იანუკოვიჩს ეს თემა არ წამოუწევიათ; ამასთან, თუ საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვის შედეგებზე ვისაუბრებთ, ამ ეტაპზე უმრავლესობა ნატო-ში გაწევრიანების წინააღმდეგია. ეს სწორედ ის ხალხია, რომელიც მხარს იანუკოვიჩს უჭერს. რამდენადაც იუშჩენკომ თავი არაეფექტურ პოლიტიკოსად და სახელმწიფო მენეჯერად გამოავლინა, მის იდეებს, მათ შორის ნატო-ში გაწევრიანებას ეჭვის თვალით უყურებენ. ვფიქრობ, გაივლის დრო და ადამიანები გაცილებით უკეთ გააცნობიერებენ, რომ ნატო არა უბრალოდ პოლიტიკური სტრუქტურაა, რომელსაც ფული უნდა უხადო, არამედ უსაფრთხოების ქოლგა, სადღეისოდ კი ადამიანებმა ამ ყველაფრის შესახებ სამწუხაროდ, ძალიან ცოტა იციან და შესაბამისად, ადვილად ტყუვდებიან საბჭოური თუ რუსული პროპაგანდით. სადღეისოდ უკრაინელებისთვის სულერთია, იქნება თუ არა ქვეყანა ნატო-ში, მათ სურთ, იცხოვრონ ისე, როგორც ევროპელებმა, ხოლო ის, რომ მთელი ევროპა დღეს ნატო-ა, არ ანტერესებთ და არც სურთ, გააცნობიერონ. ამ შემთხვევაში იანუკოვიჩი, რომელიც აცხადებს, რომ ამ თემას არ წამოწევს, მას მხოლოდ მაშინ გაიხსენებს, როცა ეს მისთვის და მისი პოლიტიკისთვის იქნება მომგებიანი. კუჩმას პრეზიდენტობის პერიოდში პრემიერ-მინისტრობის დროს მან ნატო-ში გაწევრიანების აუცილებლობის შესახებ დოკუმენტს მოაწერა ხელი. ტიმოშენკომაც პრემიერ-მინისტრობის დროს ხელი მოაწერა დოკუმენტს, რომლის თანახმად, ნატო უკრაინის არჩევანია. შემდეგ საკუთარი პოლიტიკური ჩანაფიქრების გამო ისინი ამ პროცესიდან გავიდნენ. იანუკოვიჩმა აღნიშნულ საკითხზე პოზიცია 180 გრადუსით შეიცვალა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ იგი ყოველთვის ასე ისაუბრებს. თუ ის პრეზიდენტი გახდება, მაშინ ამ სიტუაციას უფრო აწონ-დაწონის, რადგან ნატო-სთან დაახლოებას ალტერნატივა არ აქვს. ამასთან, უკრაინას არ უნდა ჰქონდეს გათვლა, რომ მას ალიანსში მალე მიიღებენ. ამიტომ მთავარია, ქვეყნის შიგნით გააკეთო ყველაფერი იმისთვის, რომ ნატო-ს დაუახლოვდე, გაატარო რეფორმები და ნატო-ს სტანდარტებით მოახდინო არმიის მოდერნიზება.
- ამხრივ ხშირად ივლება პარალელები საქართველოსთან. ჩვენს ქვეყნებს ერთი დიდი პროექტის ნაწილებად განიხილავენ რევოლუციების კონტექსტშიც. თქვენ როგორ ფიქრობთ, რომელმა რევოლუციამ უფრო გაამართლა - "ვარდების", თუ "ნარინჯისფერმა"?
- არცერთი რევოლუცია არ ამართლებს ყველა მოლოდინს. იმ დროს, როცა ეს ხდებოდა მაიდანზე ან რუსთაველზე, ყველას საკუთარი მიზანი ჰქონდა: ვიღაცას სურდა, გაცილებით უფრო მდიდრულად ეცხოვრა, ვიღაცას - უფრო თავისუფლად, ვიღაცას - უბრალოდ მოეცილებინა მობეზრებული პოლიტიკოსი, ვიღაცას – სამსახური ეშოვა... ეხლა, როცა რევოლუცია დასრულდა, ეს ხალხი მაინც აგრძელებს მოთხოვნების დაყენებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ყველას მოლოდინი არ გამართლდა. თუმცა ყოველივე ეს დემოკრატიის ნაწილია. ვფიქრობ, რომ "ნარინჯისფერმა რევოლუციამ" ძალიან დიდი როლი ითამაშა ქვეყნის ცხოვრებაში და უფლება აღარ მისცა კუჩმას იმჟამინდელ კორუმპირებულ რეჟიმს, ფალსიფიკაციის ხარჯზე არსებობა გაეგრძელებინა. იუშჩენკოს, რომელსაც კუჩმა უნდა შეეცვალა და არა მხოლოდ პიროვნულ დონეზე, არამედ მთელი სახელმწიფო სისტემით, ეს სამწუხაროდ, არ გამოუვიდა. ამმხრივ "ვარდების რევოლუცია" გაცილებით წარმატებული აღმოჩნდა. თუ უკრაინის სიტუაციას იმ შედეგებს შევადარებთ, რომელსაც რევოლუციის შემდეგ საქართველომ მიაღწია - ქართული ეკონომიკის მაჩვენებლებს, გატარებულ და მიმდინარე რეფორმებს, ნათელია, რომ საქართველოში ამ კონტექსტში უკეთესობაა. რა თქმა უნდა, უკრაინაში არ ყოფილა ისეთი მოვლენები, როგორიცაა ომი, ტერიტორიების დაკარგვა, მაგრამ მე მაინც მგონია, რომ სააკაშვილი გაცილებით წარმატებული პრეზიდენტია, ვიდრე იუშჩენკო. ჩემი ნაცნობები, რომლებმაც ხმა იუშჩენკოს მისცეს, იმედგაცრუებულები არიან და არა საკუთრივ რევოლუციით, არამედ იმით, რომ იუშჩენკო არაეფექტური მენეჯერი აღმოჩნდა. აქედან გამომდინარე, მან საკუთარი 5-წლიანი პრეზიდენტობა საზოგადოების მხრიდან დაბალი შეფასებით დაასრულა. რაც შეეხება სააკაშვილს, ფაქტია, რომ ის მეორე ვადით აირჩიეს. უკრაინაში ძალიან დიდი ინტერესით აკვირდებიან საქართველოს და მის წარმატებებს, რადგან ეს უკრაინის დემოკრატიზაციის პროცესის მნიშვნელოვანი სტიმულია, არადა, პირიქით უნდა ყოფილიყო. სამწუხაროდ, ამ მიმართულებით უკრაინას ორიენტაცია არ აქვს და "ვარდების რევოლუციის" მიღწევებისგან შორს არის.
- და ბოლოს, მინდა, უფრო დეტალურად ვისაუბროთ მოქმედ პრეზიდენტზე ვიქტორ იუშჩენკოზე, მისი მმართველობის მიღწევებსა და წარუმატებლობებზე...
- მე იუშჩენკოს მნიშვნელოვან წარმატებებს ვერ ვხედავ. მისი პრეზიდენტობა რთული პერიოდი იყო უკრაინისთვის - გარდამავალი ეტაპი ავტორიტარიზმსა და დემოკრატიას შორის. უნდა აღინიშნოს, რომ მისი მმართველობის პერიოდში სამჯერ ჩატარდა სამართლიანი არჩევნები, მის დროს არ კლავდნენ ჟურნალისტების, არსებობდა სიტყვის სრული თავისუფლება, გაუმჯობესდა საინვესტიციო კლიმატი და ეს ყველაფერი შესაძლოა, პოზიტივად ჩავთვალოთ. ამავდროულად მან ვერ უზრუნველჰყო საშინაო პოლიტიკაში ის, რასაც მისგან ელოდნენ. იგი ხშირად ცვლიდა კონსტიტუციას და ხშირად არღვევდა მას; აჯილდოებდა ვიღაც კორუმპირებულ მოღვაწეებს ორდენებით და მედლებით, მტრებს "ეთამაშებოდა". მან საკუთარი მოწამლვის საქმეც კი ვერ გამოიძია, რის გამოც ამომრჩეველმა ხმა მის საწინააღმდეგოდ მისცა. ხალხმა იფიქრა, თუ საკუთარი მომწამლველების დასჯა არ ძალუძს, რას გააკეთებს ჩვენთვისო?! შედეგად კი იუშჩენკოს მმართველობაში გაცილებით მეტი მინუსია, ვიდრე პლიუსი და ის შეფასება, რომელიც მან არჩევნების დროს მიიღო, ლოგიკურია.
ლევან ჭითანავა
საინფორმაციო სააგენტო "პირWელი"
|
.JPG "davit_baqradze (9).JPG")
